Gepost op

Kou

Heb je ooit stilgestaan bij de stilte die met de sneeuw meekomt? Ineens is er rust. Vroeger, toen ik nog in Noorwegen woonde, lag ik ‘s ochtends vaak in mijn bed te luisteren naar de geluiden van buiten. Foutloos kon ik horen wanneer het in de nacht gesneeuwd had. De stilte was onmiskenbaar. De natuur had even ‘time-out’. Alle sporen waren weg, alles was wit, alles was stil. Alsof iedereen een nieuwe kans kreeg. Om opnieuw sporen te maken en opnieuw zijn stem te laten horen. Ik vond het sprookjesachtig mooi. Ieder keer weer.

Met de sneeuw komt ook kou, en daar moet je tegen kunnen. Met kouder dan min 20 was ons basisschool dicht, en dat kwam regelmatig voor. Voor de rest was het allemaal niet zo’n punt; “er is immers geen slecht weer, alleen maar slechte kleding”, zoals de Noren dat zeggen. En ze hebben een punt.

Ik had vroeger heel lang haar. Daarmee ging ik ieder ochtend onder de douche, voordat ik, altijd te laat, naar de bus rende die me naar de middelbare school in de stad bracht. Een muts was uit den boze, ook met temperaturen tot min 20. Ik hoor het geluid nog van de ijspegels die zich binnen ‘no time’ om mijn natte haren vormden en tegen mijn rug tikten bij het rennen. De buschauffeur, een altijd vrolijke, pikzwarte man, die overigens vaak met de bus op me stond te wachten op de halte, lachte er altijd hartelijk om. ‘You crazy girl’, zei hij. ‘Marry me and come with me to Africa’. Daar is het nooit van gekomen.

Met de kou van deze dagen, is het wel gezellig om samen op de bank te kruipen, en lekker te genieten van deze caramel bars. Verleidelijk lekker. Druk hier om ze te bestellen!

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *