Gepost op

Bonbons en mijn Amerikaanse nicht

Ik heb een nicht in Amerika. Ze maakt deel uit van de familie die we wat minder goed kennen, in ieder geval tot deze zomer, maar daar vertel ik straks meer over. De laatste keer dat ik mijn nicht zag, behalve deze zomer dus, is 30 jaar geleden. Ik was 13 en mijn grote nicht, die ik alleen kende van een schilderij die aan de muur boven de bank van mijn opa en oma hing, zou op bezoek komen. Ze kwam met haar ‘fiancee’ naar Noorwegen, ik denk om hem haar exotische familie te laten zien in het noorden van de wereld. Zoiets. Ik was een onzekere tiener, zij was net verloofd en ‘very excited’. Ik had een bril, zij was een ‘beauty’. Ik stotterde een paar woorden in het engels, zij vond me ‘gorgeous’ en ‘cute’, lachte en praatte met iedereen alsof we elkaar iedere week zagen. Terwijl ze ons huis en de tuin inspecteerde, riep ze om de minuut iets in de strekking van ‘oh, my god, that’s great’, en ik zat met mijn mond open en wist niet wat ik zag. Ze was een prinses.

‘s avonds gingen we met zijn allen op bezoek bij en ander familielid. We hebben daar gegeten en na het eten werd er koffie geserveerd en werd er, zoals dat hoort, een grote doos Kong Haakon, de beste Noorse bonbons, op tafel gezet. Mijn nicht, de prinses, wou er eentje proeven. Ze koos er eentje, nam een hap, liet duidelijk weten dat ze het niet lekker vond, legde de rest van de bonbon op haar bord en pakte er nog een. En nog een. En nog een. Samen met haar fiancee proefde ze alle soorten bonbons die er waren. Op haar bordje lagen de restjes; van ieder bonbon de helft. Iedereen keek toe. Niemand zei wat. Mijn vader schudde nog zijn hoofd in schaamte over zijn familie, maar daar lette de prinses niet op.

Ineens was het sprookje afgelopen. In de auto op weg naar huis waren mijn broer en ik heel stil. Met tranen in onze ogen van teleurstelling over deze prachtige nicht waar we zo trots op hadden willen zijn.

Eerder deze zomer hadden we de ietwat twijfelachtige eer om mijn nicht, na 30 jaar en met haar inmiddels tweede man, op bezoek te hebben hier in Amsterdam. Het werd een fantastische avond met een bijzondere, volwassen, slimme en nog prachtig mooie vrouw. We hebben samen gegeten en gelachen. Uiteraard had ik een selectie taarten en bonbons gemaakt voor het hoge bezoek. Ze vonden het beiden ‘amazing’ en likte hun vingers er bij af. Geen kruimel was er over. Ik weet het nu zeker; mensen veranderen.     Of ligt het toch aan de bonbons?

Druk hier om deze zelfgemaakte bonbons in een mooi doosje te bestellen. Leuk als cadeau of gewoon lekker voor jezelf!

bonbon sinasappel 1W   bonbons 1W

3 gedachten over “Bonbons en mijn Amerikaanse nicht

  1. Leuk verhaal Vibeke!
    En heerlijke bonbons! Dat weten wij al.
    Succes!

  2. Loved the story, beautifully told. I’m sure it’s your ‘amazing’ bonbons that made all the difference…! 🙂

  3. mooi verhaal en heel beeldend verteld! de bonbons zijn vast verrukkelijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *